De kraamweek

En zo ga je weer terug naar huis met z’n drieën. Ondersteund door de verloskundige liep ik naar buiten toe, achter Ferri aan die Véda in de Maxi-Cosi droeg. Nog geen stap de deur uit maakte ik rechtsomkeer omdat een één of andere malloot het in zijn hoofd haalde om foto’s te maken van ons. Sta je daar; net 2,5 uur bevallen, duizelig en met een gezicht dat licht geeft zo wit. Nadat de malloot weg was en we onszelf met z’n drieën in de auto hadden getakeld konden we naar huis toe. Zo’n 10 minuten later waren Ferri en ik zo druk in gesprek dat we raar opkeken van een geluidje vanaf de achterbank. We waren gewoon even vergeten dat we een baby bij ons hadden haha!

Thuis kwamen mijn ouders, zusjes en hun mannen gelijk het nieuwste gezinslid bewonderen. Bewapend met een schaal sushi en grote kraammand die mijn moeder had gemaakt met voor iedere dag een cadeautje, 10 dagen lang. Nadat Ferri die avond nog even voetbal had gekeken met zijn paar uur oude dochter konden we beginnen aan onze eerste nacht samen. Véda was misselijk van de snelle bevalling en spuugde regelmatig wat vruchtwater met bloed. Die nacht deden dus we nauwelijks een oog dicht om haar in de gaten te houden. Wat een zorgen kan je al vanaf het eerste moment ervaren!

 

Ik zal de kraamweek in verschillende categorieën indelen omdat het anders vast een onsamenhangend verhaal gaat worden. Komt ie;

Mijn lijf na de bevalling

Mijn eerste gevoel na de bevalling was alsof er een vrachtwagen over mijn onderlijf was gereden. Op zich niet zo gek nadat je lichaam zo’n prestatie heeft geleverd. Daarnaast schijn je ook nog iets te moeten doen als naar de wc gaan. Ik wilde dus niet plassen want ondanks de onmisbare bidon die klaar stond om de strijd aan te gaan vond ik plassen branden als de hel. Ik had nog bedacht om te stoppen met drinken zodat ik nooit meer naar de wc toe hoefde te gaan maar omdat ik me geen blaasontsteking (en verdere ellende) kon permitteren was het een kwestie doorbijten. Wat heel fijn was is dat de hechtingen werden verwijderd na 5 dagen. Dan is de spanning er af en dat scheelt een hoop!

Vermoeidheid

Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven zo moe ben geweest. De eerste 4 nachten heb ik 2 uur per nacht geslapen en overdag lukte slapen nauwelijks. Telkens als ik ging liggen speelde mijn hoofd stukjes film van de bevalling af. Dit kwam natuurlijk door een combinatie van vermoeidheid en adrenaline. Ik besefte me daardoor pas hoe heftig een bevalling is en ik een trauma aan het verwerken was. Na een week namen de gedachtes en flitsen af. Maar echt, ik heb momenten gehad waarop ik dacht dat ik gek aan het worden was! Door de vermoeidheid en pijn had ik telkens geen zin om te eten en begon ik de dag met een gigantische wegtrekker. Ik heb mezelf de eerste twee weken moeten dwingen om wat te eten om op een redelijk energielevel te komen. Gelukkig is mijn eetlust weer terug.

Voeden

Ik had voor het voeden niet te veel verwachtingen. Ik wilde heel graag borstvoeding geven maar wel met de gedachte; lukt het niet dan is dit niet erg.  Mijn kraamverzorgster hielp me met Véda aanleggen en in het begin leek dit best goed te gaan. De eerste druppels voeding waren ten minste binnen! Helaas ging het daarna snel minder goed. Door mijn vermoeidheid maakte ik opeens veel minder voeding aan en Véda viel veel af en dronk niet goed aan de borst. Ik ben daarna begonnen met kolven en bijvoeden met kunstvoeding. Het kwam erop neer dat Véda iedere 3 uur gevoed moest worden en ik ook om de 3 uur aan de kolf hing te knikkebollen van vermoeidheid. Na een paar dagen hebben we besloten dat ik de nachten niet meer ging kolven (tussen 00:00 – 06:00) omdat ik anders helemaal geen rust kreeg. Véda moest toch ook elke keer aangelegd worden en dat koste veel tijd. Na twee weken lang een hysterische baby aan mijn borst te hebben gehad die niet wilde drinken heb ik besloten dat ik niet meer ging aanleggen maar mijn gekolfde melk aan haar zou geven via de fles, waar ze inmiddels sterk genoeg voor was om uit te drinken (daarvoor met spuitje). Waar ik toen tegenaan liep is dat ik een baby had die de hele dag onverzadigd leek en ieder uur om melk vroeg. In de nachten ben ik over gegaan op kunstvoeding waardoor ze 3 uur achter klaar doorsliep (feestje!!) maar overdag was ze steeds op zoek naar meer voeding. Een baby met een overprikkelde maag en veel te korte slaapjes was het gevolg en daardoor weer het besluit genomen dat het beter was om over te stappen op kunstvoeding. Dit gaat echt super goed! Het is dat ik nuchter ben ingesteld maar ik heb het er toch moeilijk mee gehad dat borstvoeding geen succes is geworden. Ik ben nog steeds bezig met het kolven afbouwen en hoewel ik kolven vreselijk vind voelt het toch gek om daar steeds verder afstand van te doen.

Kraamzorg

Mijn kraamverzorgster was er niet zomaar één, maar mijn vriendin Eva. Wat een luxe om iemand die je goed kent als kraamverzorgster te hebben! Naast dat het met Eva gezellig was, is ze ook een hele steun en goede begeleiding geweest in bijvoorbeeld mijn borstvoeding struggles! Véda heeft sowieso heel erg van je knuffels genoten Eef, Thank you soooo!

Roze wolk

Een lastige vind ik. Natuurlijk was ik vanaf het eerste moment zielsgelukkig met onze baby. Bijna niet te beseffen dat je het liefste mensje op de wereld hebt gezet dat je samen hebt gemaakt met je grootste liefde. Wel werd het gevoel vaak overschaduwd door het gene dat hierboven beschreven staat. Als ik nu terug denk aan de keren dat ik gelezen heb dat moeders van de daken schreeuwen hoe goed ze zich voelen en gelukkig ze zijn een dag na de bevalling denk ik; hoe dan? Maar dat is uiteraard heel fijn voor hen. Mijn roze wolk kwam ongeveer anderhalf tot twee weken na de bevalling toen ik mezelf lichamelijk ook weer wat beter begon te voelen. Toen kon ik zoveel meer van alles genieten! Al met al was mijn kraamweek echt geen ramp maar het duurde gewoon even totdat alles was geland 😉Gelukkig had ik Ferri aan mijn zijde staan; de liefste vader voor Véda en zó goed voor mij.

Momenteel zijn we drie weken verder en leren we elke dag een beetje meer over onze dochter, vinden ons ritme als gezin en is de kraamvisite goed op gang. Ik wist dat als ik een blog zou willen schrijven over de kraamweek ik daar niet veel langer mee moest wachten want wat ik hoorde klopt; het voor je kunnen halen van pijn en extreme vermoeidheid verdwijnt en heeft plaats gemaakt voor heel veel meer geluk! <3

2018-10-02T15:20:56+00:00 oktober 2nd, 2018|The Mom Life|9 Comments

9 Comments

  1. Maartje oktober 2, 2018 at 2:43 pm - Reply

    Wat een prachtige blog heb je geschreven… Alleen maar mooi hoe jij je verhaal kan delen met andere vrouwen.
    Ik heb weer genoten van je blog ❤️

  2. sanne oktober 2, 2018 at 3:16 pm - Reply

    prachtig hoe je dit allemaal verteld en jullie dochter trouwens ookxx
    sanne

  3. Robine oktober 2, 2018 at 3:51 pm - Reply

    Prachtige blog, zo mooi verwoord. Precies zoals ik het ook allemaal ervaren heb! Exact dezelfde situatie meegemaakt met mijn dochtertje. Ik dacht ook dat ik gek werd toen ik al die flitsen en onrustige gedachten had over de bevalling toen ik ging slapen en genieten kon eigenlijk niet door de enorme drukte. Voeden, kolven, bijvoeden, kraambezoek etc etc. je wordt zo geleefd. Bizar dat je dit eigenlijk nooit leest of hoort. Bedankt dat je jouw verhaal gedeeld hebt♡ heel veel geluk gewenst voor jou en je mooie gezin.

  4. Bianca oktober 2, 2018 at 4:45 pm - Reply

    Heerlijk eerlijk!!

  5. Angela oktober 2, 2018 at 6:41 pm - Reply

    Na dit verhaal zie ik een sterke lieve moeder! Heel veel geluk! En geniet van alle mooie dingen met de kleine! Voor je het weet (geen idee natuurlijk) komt er misschien wel een keer een broertje of zusje bij…

  6. Wiesje oktober 2, 2018 at 8:30 pm - Reply

    Zo herkenbaar! Ook die roze wolk. Ik noemde het destijds de roze dolk. Man, zo zwaar en beklemmend vond ik het. Ik voelde me na 8 weken pas beter, bij zijn eerste lachje. Toch een soort van bevestiging. De roze wolk heb ik wel mogen ervaren bij onze tweede. Dan is het toch makkelijker! En vwb kunstvoeding: Dapper om te kiezen!! Mams blij, kind blij. Geniet!

  7. Janneke oktober 4, 2018 at 9:48 pm - Reply

    Ach.. Meisje toch! Mijn eerstgeborene is alweer bijna 15, maar als ik je blog lees kan ik me alles weer zo voor de geest halen. Ik weet nog dat ik zei: Het is niet eeeeeeerlijkmijn zwangerschap was pittig, mijn bevalling een ramp en nu heb ik nog geen rust. Ik ben zo moehoeeee. Wat wordt je die eerste keer overvallen door…. Alles! Alle emoties, de bevalling, de kraamweek… Het is zo overweldigend. Het hoort er allemaal bij en is volstrekt normaal. Geniet van jullie prachtige kleintje en volg je ❤️

  8. Else-Marie oktober 16, 2018 at 12:57 pm - Reply

    Poe, heftig verhaal! Ik heb zelf 4,5 maanden geleden een prachtige zoon in de armen mogen sluiten, na een erg lange bevalling, waarbij we halverwege naar het ziekenhuis moesten ivm poep in het vruchtwater, waarbij 2 keer door de heftige weeën zijn hart stil viel, waarbij de ruggenprik uiteindelijk (niet vanwege de pijn, maar vanwege vermoeidheid heb ik die gevraagd op het laatst) 3 keer werd gezet, maar toen nog niet goed zat en ook niet werkte, aangezien ik alles bleef voelen en nog steeds controle over mn blaas etc had. Toch was hij geboren en had ik echt direct zoiets van: dit zou ik toch zo weer doen, heel bizar. Ook echt ondanks de nare dingen, geen enkel naar gevoel eraan overhouden.. gelukkig! Een snelle bevalling heeft dus geen eens echte voordelen, als ik het zo lees. Jammer dat de roze wolk daardoor wat later op gang kwam! Van vermoeidheid was hier pas sprake na enkele weken, omdat de adrenaline toen wegebde. Qua borstvoeding had ik dezelfde houding: lukt het, dan is het mooi, maar anders toch echt snel op kunstvoeding over. Dat ging echter zo boven verwachting goed, wist niet wat ik meemaakte! Kwam goed op gang, zoonlief dronk goed, groeide als kool… het kan dus echt zo anders gaan dan je van tevoren bedenkt! Misschien dat het bij een volgende wel goed bij je op gang komt, kun je niets van zeggen, heb ik van meerderen gehoord. Mooie en duidelijke blog!

  9. Berdien november 2, 2018 at 2:30 pm - Reply

    Wat een fijne blog om te lezen, zó herkenbaar! Zelf drie daagjes voor jou bevallen en je borstvoeding- en ‘roze wolk’verhaal hier exact hetzelfde. Prachtige naam heeft jullie meisje!

Leave A Comment